close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej
  • „OBLICZA POLONII"

  • 4 grudnia 2014

    „Nie mogłem (porzucić ogarniętej wojną Europy), byłem oficerem pod przysięgą wojskową i musiałem kontynuować walkę.” 7 września 2013 r. w miejscowości Stresa nad Lago Maggiore odbyło się przyjęcie z okazji 100. urodzin pułkownika Antoniego Mosiewicza. Na uroczystość przybyła nie tylko rodzina i przyjaciele, ale także przedstawiciele świata przemysłu i polityki. Lokalne media napisały, że było to święto człowieka o niesamowicie barwnej historii osobistej, na podstawie której można by napisać powieść lub nakręcić film.

     

     

    Pułkownik Antoni Mosiewicz urodził się w 1913 r. Na jego losy, podobnie jak w przypadku większości osób z jego pokolenia,  ogromny wpływ wywarła II Wojna Światowa. W momencie jej wybuchu był młodym, zaledwie 26-letnim, oficerem Wojska Polskiego. Podczas kampanii wrześniowej walczył  m.in. o twierdzę Brześć i brał udział w działaniach w rejonie Krzemieńca, Poczajowa i Lwowa. Jego oddział został wzięty do niewoli sowieckiej, a sam pułkownik trafił do gułagu. Udało mu się z niego uciec i przedostać do Rumuni. Tam dostał propozycję porzucenia ogarniętej wojną Europy i wyjazdu do Stanów Zjednoczonych, jednak jak sam mówi: „nie mogłem, byłem oficerem pod przysięgą wojskową i musiałem kontynuować walkę.”
     

    Najpierw przedarł się do Paryża i wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych we Francji. Brał udział w walkach po ataku Niemców na Francję w maju 1940 r. W obliczu zbliżającej się klęski, razem z innymi oddziałami,  przedostał się przez Dunkierkę do Wielkiej Brytanii. Tam kontynuował walkę w oddziałach obrony przeciwlotniczej.
     

    W 1943 r. wraz z 2000 innych polskich żołnierzy pułkownik Mosiewicz został przeniesiony do Egiptu i wcielony do utworzonego kilka miesięcy wcześniej 2. Korpusu Polskiego dowodzonego przez generała Władysława Andersa.
     

    Pod koniec grudnia 1943 r. pierwsze polskie oddziały zaczęły lądować na terytorium Włoch. Pułkownik Mosiewicz, jako kapitan 2. kompanii artylerii przeciwlotniczej, uczestniczył w wyzwalaniu kraju, który miał się stać jego drugą ojczyzną. Walczył m.in. nad rzeką Sangro i Rapido, pod Monte Cassino (stacjonował w Acquafondata), na linii Gustawa, linii Gotów, w Północnych Apeninach, nad rzeką Senio oraz uczestniczył w bitwach o Równinę Lombardzką. Brał też udział w wyzwoleniu Ankony i Bolonii.
     

    Podczas tej wojennej wędrówki Antoni Mosiewicz poznał miłość swojego życia – Fede  Bonati.  Jego oddział stacjonował w pobliżu wiejskiego domu jej rodziców. Po latach wspominała, że polscy żołnierze byli bardzo dżentelmeńscy i pomocni dla miejscowej ludności. Tuż po wojnie pobrali się.

     

    Pułkownik Mosiewicz został zdemobilizowany 16 grudnia 1946 r. Jak wielu żołnierzy 2. Korpusu nie zdecydował się na powrót do Polski. Miał propozycję służby w wojsku brytyjskim w Indiach, jednak był już po ślubie i nie chcieli z żoną opuścić Włoch. W 1946 r. 2. Korpus został przetransportowany do Wielkiej Brytanii. Pułkownik Mosiewicz, który pozostał na ziemi włoskiej, co cztery miesiące musiał się starać o przedłużenie pozwolenia na pobyt w Italii. W tej sytuacji młodzi małżonkowie postanowili osiedlić się poza Włochami. W 1947 r., na statku Czerwonego Krzyża wyemigrowali do Argentyny.

     


     

    Tam Antoni Mosiewicz pracował najpierw jako robotnik, później jako brygadzista w wojskowej fabryce lotniczej w Cordobie, by w końcu założyć swoją własną fabrykę produkującą urządzenia chłodzące dla przemysłu.
     

    Pobyt w Argentynie zakończył się wraz z informacją z Włoch o potrzebie pomocy w przedsiębiorstwie ojca Fede Bonati, które od 1936 r. budowało wieże chłodnicze. Osiedlili się w Mediolanie, a pułkownik Mosiewicz zajął ważne stanowisko w firmie. Przez wiele lat pracował nad jej rozwojem, z czasem włączył w te działania swoich synów. Dziś SPIG (Società per Impianti Generali) jest liderem wież chłodniczych i prowadzi działania na całym świecie. Dzieci państwa Mosiewiczów - Jurek, Robert, Henrik, Ferdy i Rita kontynuują dzieło ojca, kierując tą i innymi stworzonymi w późniejszym czasie firmami.
     

    W 2009 r. Antoni Mosiewicz został odznaczony przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za propagowanie polskiej kultury i gospodarki.

     

    W artykule wykorzystano:
    Wywiad z Antonim Mosiewiczem: „Italia, amore, libertà”, przeprowadzony przez Mirko Molteni, opublikowany w: Luciano Garibaldi „Gli eroi di Montecassino. Storia dei Polacchi che liberarono l'Italia”, Oscar Mondadori, 2013.

    „Kombatant. Biuletyn do spraw kombatantów i osób represjonowanych”. Nr. 8 (224) Sierpień 2009.

    Artykuł: “Stresa ha festeggiato i 100 anni di Antony Mosiewicz” opublikowany 10.09.2013 na stronie internetowej „Azzura TV”. 

    002_IMG_2043
    003_IMG_2054
    005_IMG_2227
    004_IMG_2091
    006__IMG_2146
    007_IMG_2286
    008_IMG_2130
    009_IMG_2304
    010_IMG_2319
    001_IMG_2066

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: